lunes, 21 de enero de 2013

Camí per fer.


Com gotes d'aigua que hem llisquen,
sento el temps passar dins meu
Se que arribaré  arreu
però les veus sabem que veten.

Sempre sento un gran carisma,
llàstima que no fora propi,
totes les ganes fan consorci,
i m'empenyen a ma estima.

Ara que he callat les veus,
hem sento més aprop del terme
terme que acull tot el delme
delme de mes crits lleus.

Ho aconseguiré y prou
proposit meu rere proposit 
podré, ho sabem i ben dit
hem dic que puc y més no plou.



P.Andreu





lunes, 7 de enero de 2013

Nada para muchos, todo para mi.



Saber de ella, 
de sus versos y quehaceres,
de sus ritmos y arítmias,
de sus ganas y su desdén,
de cada gramo y cada quilo,
de cada palabra inquieta y cada silencio profundo, 
de cada pensamiento obsceno y cada mejor intención.
Quiero entrar en ti,
para no salir,
 sin ponerte al fin cara
y no tan sólo ver el retrato que muestras, 
sín solucionar solucionar éste misterio 
que me ha hecho sonámbulo pensador
aún cuando nadie piensa.




P.Andreu





Oposiciones a ti.



Como una cantante muda.
Como una música sorda.
Como una catadora insípida.
Como una megalomana ciega.
Así estoy yo sín ti, 
así estás tu conmigo.




P.Andreu





Quiero-TE



Quiero susurrarte...
quiero hacerte...
quiero conocerte, 
quiero aprender de ti, 
quiero respirarte.
Quieres que te ame, 
pero no comprendes 
que yo voy más allá




P.Andreu




viernes, 4 de enero de 2013

Mi yo anterior.


Mi infancia son recuerdos de expresión ilimitada,
donde el sonrojo no era vergonzoso para mi meollo,
donde dar amor era tan solo bonanza indolora,
y donde caerse no era más que un rasguño sin suplicio.

Más después de despertar de esa quimera
fui almacenando desdichas y memorias
en una pequeñez tal como la de una diminuta caja,
en la que coloqué los tópicos más sustanciales de la humanidad.

El primer amor que empieza con locura y termina con dolor,
el primer desengaño aparentemente infranqueable,
la primera vez en sentir aflicción por estimar y no ser correspondido,
El sentirse incomprendido y desamparado por no tenerte conmigo.

Atesoré también lo óptimo de vivir,
el inquietante movimiento interior al mantener un contacto ínfimo,
el primer abrazo que hizo florecer en mi gotas de emoción,
ésa sensación de flotar sobre nubes al enamorarse...

Ahora acabo de sentir ése anhelo de nuevo,
ésa apetencia de sentarme a tu vera y transmitirte mi pasado,
para que puedas saber cada milímetro de mi sin engaño,
para que puedas amarme en mi totalidad.

Destapamos mi pasado sentadas junto al presente,
sentiste mi dolor y mi alegría en cada trance,
viste quien me hirió y quien me quiso hasta morir,
Viste mil y un instante en mi caja.

Sólo a ti te he desvelado el secreto de mi vida,
sólo tu has visto todo mi dolor y como pude con él,
y ahora sólo te pido a ti que te quedes con esta caja,
para reconstruir otra llena de felicidad a tu lado.

Ya me tienes toda por ti, sin más te digo que te quiero
tu sonríes, con los ojos encharcados y conmovidos,
Me das una caja distinta, tu mirada pide que la abra.
La obedezco y veo que dentro hay una nota,
reconozco tu caligrafía escribiendo : INFINI.





P.Andreu







viernes, 21 de diciembre de 2012

As de reinas.


Os tengo aquí.
A mis reinas.
Reposando a mi lado...
Y que haría yo sin ellas?
Sólo se agradecérselo así 
Visualizándolas y memorizándolas
Para que este rato, 
dure un rato más en mi.
Y aquí seguiré admirándolas y queriéndolas, 
Como solo yo sé,
Con un gesto tan simple,
como apretándome contra sus pechos
Y bailar al ritmo que me toque su melodía.



P. Andreu




martes, 18 de diciembre de 2012

Pluscuam(im)perfecto.


Te fuiste para no volver
No volver a besarme,
No volver a ése sin-sentido.
Pero te vas, otra vez
Otra vez resuenan tus tacones alejándose...
Pero esta vez, cada paso me hiere,
Cada paso deja rastro de mis heridas,
Te vas de mi lado y te llevas nuestro amor,
Ése amor loco y insensato,
Que se escondió hasta saber que ya era el fin.
Y que ahora en singular, se deja ver.


Tiempo atrás siempre volvías
Arrepentida, nombrándome a mi
A mi, la que amaste sin saber
Sin saber que lo que sentías...
No era más que el amor más puro.


Ahora a lo lejos, nos pensamos en soledad.
El pluscuamperfecto nos hace conjugarnos.
Nos pensamos en pasado, 
Recordándonos el sin-vivir que tuvimos,
El daño que nos hicimos, pero a la vez
Esa felicidad tan insensata, y tan perfecta.


Ahora, no nos quedan más que los sueños
Para volver a vernos.
Y siempre te repito, mis seis últimos versos.
Para mi, siempre serás intocable,
Más jamás volveré a  sentir
el amor descontrolado 
que hiciste florecer en mi
Pues las espinas pudieron con nosotras.
Fin del espectáculo.



P.Andreu






viernes, 14 de diciembre de 2012

Estas somos tu y yo.

Estas somos tu y yo.

Mi voz pervive entre tus veros,
mis sentidos, son acoplados a ti.
No soy más que una analfabeta a tu lado, 
más la mejor de ellas por ti.

Mi ser sigue tu esencia,
para absorber, la que es, tu propia religión.
No soy más que una aprendiz,
más la mejor de ellas por ti.

Yo el aire,
 que juega con el fuego a no apagar-se.
Tu la mecha,
 haciendo al fuego permanecer vivo.


P.Andreu





martes, 2 de octubre de 2012

Poesía visual.


Espíritu libre, le dije.
 Intentaba explicarle mi forma de vivir, pero es que tanta libertad no me deja redactar lo que vivo, ahora intento ponerle letras que se unan y formen palabras, pero no sé si lo que cuento es exacto, ya sabes odio las limitaciones y ponerle puntos a mi esencia es como hacerlo. Así pues...intentaré que te hagas una idea, quizás sea equívoca, pero quiero que te sientas como yo al vivirlas, una aventurera. Para mi supone el  gozo de cada segundo, la grandeza de sentirme viva, tu lo harás, pero imaginando que puedo llegar a contarte, volando más allá de las palabras.
Y allá voy…
 Contradicciones, eso siento.  Contradicciones que se complementan. Me gusta la independencia, pero sólo si es a tu lado. Me gusta vivir al límite, pero sólo si es contigo. No siento raíces que no sean de tu pelo. No soy adicta si no es de tu piel. No estoy conforme con nada, más que de nuestro amor. Me gusta investigar y lo que más tus curvas. Avanzar es mejorar, sentir es vivir, ponerme al límite, saltar al vacío…cosas que son individuales, siento que necesito que gritártelas. Ser mejor por mi, ser mejor para ti, ser mejor para poder tener el futuro que siempre quise, el que siempre imagine con una mujer sin cara, pues te estuve esperando éste tiempo, ahora, por fin…te pongo cara. Sensaciones indescriptibles que quiero sacudir como un salero y caigan sobre mi, como espurnas de fuego golpeándome o poniéndole sabor a mis días, pero cada gramos de ellas, que me haga sentirme  a mi misma. Quiero ser ése sabor ácido al comerte un limón, el sonido de una lata al abrirla,  el sudor al juntar dos cuerpos…quiero ser ésa parte esencial de la vida.
Esta es mi forma de vivir, la libertad contradictoria, la libertad a tu lado, mi propia libertad.
Pues las barreras siempre dañan, te pinchan, te enganchan, te agarran y no quieren soltarte, yo esas espinas las podo, las muerdo, las trago y las saco de mi vida.





P.Andreu